Afhankelijk van wie je het vraagt heb ik last van ‘een beetje overspannenheid’ / een dijk van een burn-out / perimeno-pauze / A(u)DHD. Wat ik zelf zeker weet: Ik maak de oplossing voor alles standaard negen stappen te ingewikkeld en ik ben absolute master in pleasen, maskeren en doen alsof ik functioneer in deze wereld. Tot alles in mij schreeuwde: genoeg!
Dus nu zit ik thuis. En in plaats van netjes te rusten, begin ik een blog. Klassiek. Want stilzitten en voelen… doodeng natuurlijk. Overigens zijn er ook bronnen die beweren dat een ADHD-er geen ontspanning vindt in de klassieke manier van rust nemen – het onderzoeken waard.
Dit project wordt een eerlijk verslag van hoe dat eruitziet — het herstel, de kleine experimenten, de coachingsessies, de dingen die werken en de dingen die dat absoluut niet doen.
Niet omdat ik de antwoorden heb. Maar omdat ik vast niet de enige ben.
(En issues of niet, volgens mij kan iedereen wel wat offline dopaminehitjes gebruiken!)