Laten we er maar om lachen en het spiraaltjesdag noemen, deze zal wel vaker terugkomen. Want wat heb ik vaak dagen dat ik helemaal weg-spiral (dat is geen woord) van wat ik aan het doen was. Of zou moeten doen.
Ik heb nu net het huis voor mezelf en tot nu toe heb ik echt een rotdag. Ik lig half onderuitgezakt in bed, omdat ik RUST moest nemen van mezelf. Uiteraard ligt mijn ereader nog beneden en ga ik uiteraard niet 2 trappen naar beneden om die te pakken. De laptop lag dichterbij, dus ben ik toch maar mezelf aan het leren een app te bouwen, want rust.. Hoe moet dat? (Dan ga ik denken. En misschien wel voelen.. RUN!!!) En omdat ik even 3 seconden moest wachten, ben ik nu aan het schrijven over hoe mijn dag liep. In bed, zonder boek, maar met een flinke dosis onderdrukte zelfhaat en paniek.
Gisteren heb ik iets heel leuks gedaan met het oog op zelfontwikkeling. Daarover een andere keer meer, maar OH, WAT WAS HET LEUK (en intensief). Ik had me voor de verandering goed voorbereid en gezorgd dat ik de dag erna vrij en voor mezelf had – zo trots dat ik dit mezelf heb gegund. Netjes ingeschreven voor sporten om 8u in de ochtend: Ik ga daar verschrikkelijk goed op, zo vroeg mogelijk in de ochtend sporten. Niemand heeft echt zin om zo vroeg te sporten, maar ik begin door te krijgen dat die dopmineshot in de ochtend echt goud waard is voor de rest van mijn dag. Echter ging de sportklas niet door en omdat ik al geen zin had, ben ik toen ook niet zelf gaan trainen. En vanaf daar ging het mis en kwam de negatieve spiraal in beeld.
Ik zal de details besparen, maar ik ben de auto ingestapt uit een soort wanhoop, niet wetend waarheen, gelukkig wel het eerste half uur met mijn beste vriendin aan de telefoon. De accu van de auto was bijna leeg, dus even de auto aan de snellader gehangen. Even bijkletsen en opladen, het leek nog bijna op een efficiënte geplande actie. Tot daar aan toe, want daarna ging het mis. Ik neem je mee in een opgebrande neurospicy gedachtenspiraal:
”Waar ga ik heen? Ga iets nuttigs doen. Naar de bieb, gratis parkeren. Even BNR aan tot ik er ben… Fuck, wat druk binnen bij de bieb, ik wil geen drukte. Wat ga ik doen? Gewoon gaan! Shit, je mag beneden niet met je laptop zitten op vrijdagen. Dan ga ik boven zitten. Nee, daar zitten nog veel meer mensen. Koffietentje dan, maar misschien zit dat ook wel vol. Ik rijd even door, denktijd… Ok ik rijd terug richting huis, ik stop bij de IKEA, ook gratis parkeren en goedkope koffie + WIFI. Ik wil niet naar de IKEA, maar dat is praktisch, maar ik wil niet… Ik ga naar de bieb in mijn hometown. Maar daar kost parkeren bijna 4 euro per uur. OEH, ik kom zo langs het tankstation met lekkere die koffie. Ja hallo, je wil niet voor parkeren betalen, maar wel die koffie. Sla deze over en koop koffie bij de bieb. Maar dan moet ik parkeerkosten en koffie betalen. Ik heb thuis gewoon goeie bonenkoffie. Maar ik ben thuis niet alleen. Ik wil echt alleen zijn. WAAROM DOE JE ZO MOEILIJK? Ok, ik ga al. Nee, ik ben er nu bijna en ik wil alleen maar huilen omdat ik niets voor elkaar krijg. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet waar ik heen moet. Ik hoefde niets te doen vandaag. Maar je moet gewoon aan project x, y, en z werken, anders verdoe je je tijd echt. Maar je moet ook opladen en rust nemen. Gisteren was veel. Ja en dat kan ik verwerken door bezig te gaan, want ik ging mezelf accepteren, dus ook dat ik ontspan door bezig zijn. Maar neem nou gewoon even de tijd voor jezelf.. Ik wil geen tijd voor mezelf. Ik ben zo moe. Zo moe.. Nee, stel je niet aan!”
Gevolg: Zelfmedelijden, zelfhaat en huilen.
En toen stond ik toch ineens voor mijn huis – omdat ik het echt niet meer wist – ik duwde ik de voordeur open en hoorde ik de kleine huilen omdat hij de deur open had willen doen doen. Ik ademde diep in: Even geen tijd meer voor een existentiële crisis.
En door..