Handig om te weten voor de context: gemiddeld duurt het bij een burn-out negen maanden voordat de eerste stappen richting werk weer worden gezet en gemiddeld twee jaar tot volledig herstel. Just saying, zodat je geïnformeerd verder kunt lezen.
Dit zou een uitgebreid verhaal worden over wat in mijn geval allemaal is gebeurd na mijn ziekmelding, maar dat heb ik zojuist allemaal ”ge-CTRL+A – Deleted”. Dat verhaal heb ik een half jaar geleden getypt, toen ik nog heel anders in de wedstrijd stond: negatief en enigszins uitzichtloos.
Allereerst de huidige status:
Ik ben volgens Google 197 dagen niet aan het werk geweest.
Over drie weken start ik met een nieuwe baan.
Deze week wordt mijn kleine 4 en een week later gaat hij naar school.
Het autisme diagnostiektraject is gestart.
Coaching nav. kerntalentenanalyse loopt.
Klinkt niet meer negatief en uitzichtloos, toch? Wees niet bang, ik ga geen positiviteit preken, ik geloof nog steeds niet dat ‘gewoon een positieve mindset’ je helpt in een burn-out. Ik geloof dat je eerst je dal door moet en ECHT wat dingen aan jezelf moet accepteren. Dat deed ik niet zes maanden geleden en toen ik net teruglas wat er allemaal stond, ben ik blij dat ik me eerst met mezelf heb beziggehouden, in plaats van met een blog. Niet omdat het lelijke niet gezien mag worden, maar niemand heeft iets aan de negativiteit die ik toen als realistisch vermomde. Ik ga echt nog wel terugblikken, maar dan met een insteek die iets bijdraagt aan … iets?
Ik ben er nog niet. Nog zo’n dooddoener. Ik weet niet of ik ‘er’ ooit ga zijn. Waar eigenlijk? Ik zal altijd perfectionistisch blijven en tevredenheid heeft ook zo zijn gradaties. Ik ben moeder van een kleuter en dan ben je volgens mij per definitie moe. En twee weken per maand ziet alles er sowieso een stuk minder rooskleurig uit ;). Het is in ieder geval tijd om weer verder te gaan. De energie is er en het afgelopen jaar heeft mij veel geleerd. Of ik het allemaal kan verwoorden is een ander verhaal.
Mijn doel met deze blog? Naast het een uitlaatklep te laten zijn voor creativiteit, vind ik het belangrijk om neurodiversiteit onder de aandacht te brengen, niet alleen ADHD, maar ook hoogbegaafdheid en autisme. Ik heb aardig wat neurodiverse mensen om me heen: mijn gezin, vrienden en kennissen. Het trekt elkaar toch aan, hè? 😉 Binnen de groep neurodiverse mensen is een ontzettend grote verscheidenheid. Naast dat alles zich op heel verschillende manieren kan uiten, hebben sommigen zichzelf al vroeg in hun leven geaccepteerd, kunnen zichzelf zijn en hebben niet veel ‘last’. Anderen (HI!) hebben maskeren tot een ware kunst verheven, tot ze het niet meer volhielden en compleet instortten. En dan nog iedereen ertussenin!
Wat me wel opvalt, is dat op social media, vooral ten aanzien van ADHD, er toch enige lichtzinnigheid heerst. Geloof mij, ADHD brengt je somsin mega random en grappige situaties, maar het kan er ook voor zorgen dat je echt in de knoop komt, met jezelf én anderen. Zelfs na eigen mijn diagnose dacht ik er tot voor kort zelf toch ook nog te lichtzinnig over: Doe gewoon normaal, dit hebben andere mensen echt ook wel een beetje, je bent echt niet zo’n uitzondering.
Dat ben je wel. Neurodiverse mensen worden niet voor niets neuroDIVERS genoemd. Het zit écht anders in die koppies. En daarmee zijn ze niet zielig, maar de hele belevingswereld verschilt zó van die van de gemiddelde mens. En onbegrip is toch wel een heel belangrijk onderwerp – 2 kanten op overigens. De acceptatie hiervan is voor mij een keerpunt geweest. Ik ben anders en dat mag, ik moet er alleen nog mee om leren gaan. De komende tijd ga ik deze blog oppakken, proberen terug te blikken, voorbeelden te geven voor mensen die geen idee hebben, dingen die voor mij werken te delen en ik zal PROBEREN delen van het echte leven, mits ze iets bijdragen aan een van de dingen die ik hierboven heb genoemd.
Kortom een kijkje in het (mijn) neurodiverse brein, met wellicht herkenning, of aha-momenten voor mensen die wel of juist niet neurodivers zijn.
Doodeng.