Ik leef in het midden van een venn-diagram. Dat is de makkelijkste manier om het te omschrijven.Stel je drie cirkels voor. Die overlappen een beetje. In het midden is er dat ene kleine stukje waar alle drie elkaar raken. Daar leef ik.
Hoewel het mijn normaal is, is het blijkbaar een bijzondere plek. Dat is lastig voor te stellen, maar besef ik steeds meer. Ik zie namelijk van alle drie de cirkels wat — en sommige contradicteren NOGAL. Ik snap de hoogbegaafde die zich verveelt voordat de vraag is afgemaakt. Ik snap de ADHD’er die tijdens het koken ineens de badkamer aan het schoonmaken is. Ik snap de autist die alles gepland moet hebben.
Ingewikkeld.
Ik ben jarenlang door het leven gegaan met het gevoel dat iedereen behalve ik ‘de memo’ had gekregen. Waarom kan iedereen elke taak starten op het moment dat het van ze verwacht wordt? Waarom kunnen andere mensen een boodschappenlijstje onthouden zonder er een heel systeem van te maken? Waarom hebben andere mensen geen existentiële crisis bij het kiezen van een lievelingskleur? Waarom kunnen andere mensen wél gewoon een mail lezen zonder dat het hun hele middag opslokt? Waarom lijkt het alsof iedereen om me heen één snelheid heeft, terwijl ik er zeven heb, waarvan er drie achteruit? Waarom voel ik álles, van iedereen — en neem ik dat gevoel over?
Ik dacht dat ik gewoon een beetje raar was. Een beetje te veel. Een beetje niet genoeg. Een beetje te snel, te traag, te gevoelig, te afwezig, te aanwezig. Maar vooral té.
Spoiler: ik was niet té. Ik was – en ben – gewoon niet zoals de gemiddelde handleiding beschreef.
Tot ik na mijn ADHD-diagnose dat venn-diagram onder ogen kreeg en er iets klikte. Niet met een donderslag. Meer met een zachte oh. Oh.. OOOOH! Daar leef ik.
Sindsdien begrijp ik mezelf beter. Niet helemaal — we gaan niet overdrijven — maar beter. Ik snap waarom mijn brein rent als ik wil rusten. Waarom ik hyperfocus op dingen die niemand heeft gevraagd (zoals de stambomen van mensen die vier eeuwen dood zijn). Waarom ik de sfeer voel voordat er een woord is gezegd. Waarom ik een systeem sneller doorgrond dan mijn eigen agenda. En waarom ik een hele avond kan nadenken over een zin die iemand drie weken geleden zei.
En ik snap ook beter waarom ik goed ben in sommige dingen die anderen moeilijk vinden. Patronen zien. Verbinding maken. Dingen eerlijk benoemen. Mensen echt zien. Dat zijn cadeautjes van dat middenstukje.
Het is niet altijd handig. Het is ook niet altijd een ramp, maar wel veel.
DA Hitlist is daardoor ontstaan. Want één ding weet ik zeker over mezelf: ik heb écht dopaminehits nodig om te functioneren.
Voor iedereen die ook ergens in dat middenstukje leeft. Of in de buurt. Of gewoon weleens het gevoel heeft dat de handleiding van het leven aan hen voorbij is gegaan: Welkom.